I HAVE A DREAM

ÖRTÜ

2011-12-13T03:59:00.004+02:00

Bir temizlik yaptım bloğa.Biraz düzenledim,biraz düzelttim.Bozuk, atmaya kıyamadığınız çocukluk hatıralarıyla kaplı, yeniden cilalanması gereken ama asla dokusuna dokunmadığınız oyuncak arabanız gibi blog.Ayrılamadım.Çünkü çok üzgün hissettiğim bu gece de saat sabahın dördüne yaklaşırken,yalnızlığımı hissettiğim de sığındığım beyaz örtüm gibiydi.Burnumu sildiğim kağıt parçası gibi.Tekrar.

Hasar sayısı

2011-11-27T23:12:00.007+02:00

Az önce varken bir anda yok olduğunuzda
insanlardan uzak durunuz.

Alçaktan uçan bir kuşu insan sandığınızda
hemen bir camiye koşunuz.
Tanrıyı görürseniz onunla
kızlardan konuşunuz.

Evinden epeydir uzak bir baba gördüğünüzde
hep aynı soruyu sorunuz:
"varacağınız yere varamadan siz
ne gördünüz de durdunuz?"

Sokakta annesini arayan çocuklar bulduğunuzda
Akşam olduğundan korkunuz
Anneniz sizi sokakta aramadıkça
Ağır gelecek suçunuz

İnsanlar sizi kendilerine benzettiğinde
Bir gece aniden ortadan kaybolunuz
Tanrı göğe yükselir sartre öldüğünde
Siz siz olun ölüme inanmayınız.

Jean Paul Sartre

''Varacağınız yere varamadan siz ne gördünüz de durdunuz?İnsanlar sizi kendilerine benzettiğinde bir gece aniden ortadan kaybolunuz.''

Cümlesiyle beni hep büyüleyen Sartre.Nietzsche Ağladığında ve Genç Wertherin Acıları.Bazen çok erken okumaya başlamamalıydım onları diyorum.Aslında cezbeden ne kapak ne de yazar olmuştu o dönemde.Onları pek tanımadan okumaya başladığımda hatırladığım isimlerinin etkilemesiydi beni kitapların.Okudukça onları bırakamadım.Acılarını hissettik.Hissetmeliydik ya da okumayı bırakmalıydık.Bilemiyorum.Ama kattıklarını hala yaşıyorum belki de.Hasarlar var her cümlesinde onların,her sayfaları ilk kendilerine saplanmıştır bizim elimize geçmeden.Sıkıştığımı hissettiğim de aklıma gelirler onlar.Kızamamak insanlara ya da suçlamamak onları.Sadece izleyici olmak insanların yanında,bazen susmak bazen ise dinlemek onları;ama katılmamak insanlara hasarın bir getirisi mi yoksa?Yazmadığım süreçte defterim yanımdaydı.Ona sürekli yazıyordum.Buraya arada bakıp,yazılarımı okuduğumda hasarın hep yanımda olduğunu bana gülümsemeyi hiç unutmadığını anladım.Ama bir o kadar katkısına da ne kadar sarıldığımı kavradım.Sadece gökyüzüne bakabilmek için bile uyanmayı hatırladım bu sabah.Yaşıyorum,zaman geçiyor ve ben geçtikçe öğreniyorum.Bir gün bir yerde karşılaşıcağımızı umuyorum.

Hoşçakalın.

Zeynep

2011-05-08T15:56:00.013+03:00

Photo:Deviantart

Sanatın kolları çokça yere uzanıyor,hatta o kadar uzanıyor ki kendi kendinizi sarabiliyorsunuz.

25 KIRILMA NOKTASI

2011-02-18T23:16:00.014+02:00

Ne değişecekti ki ne değişti?Sorusuna artık bir cevap verebilirim herhalde.25 yolun yarısı gibi espriler yapmak istemiyorum;ama biraz ağırlık geliyormuş sahiden.Yapamadıklarıma mı kızayım yaptıklarımı mı sorgulamaya çalışayım yoksa pişmanlıklarıma mı kızayım ya da mutlu olduğum anları hatırlayıp bir tebessüm mü yaratayım şu ana ya da bütün bunlar aklımdan geçerken asıl anı mı kaçırayım?Mutlaka bir yerinden zaten çelme takıyor hayat öyle ya da böyle kaçarı yok.Geç oldu bu yazı, doğum günü de geçti zaten.O gün yanımda yine 25 yılın içine sızanlar vardı.Hepsinin katkısı şuracıkta saklı.Ekşi sözlükte yazılmış bir söz ise beni bayağı bir rahatlattı.
''Ölüme bir yıl daha yaklaşmamı mı kutluyorsunuz ibneler?''(strahd von zarovich)
Alkış o zaman.

sessiz olalım bizi bulamasınlar

2011-02-07T01:53:00.014+02:00

Oturdun düşündün sen!Yalnızsın bulunduğun yerlerde hep arkanı dönerken.Dönmezkende aynıydı bilirsin aslında, nedenleri bence yine sana ait.Başın eğik,tek kelime etmek istemezsin.Nedeni var mı?Buna sebep olan bir şey de mi yok?Görmüyor musun yoksa?Tüylerin dökülüyor tek tek.Çevirme zaten başını,kayda değer bir durum da yok.Hep aynı çark.Anlaşılmak insanın en istediği şey olsa gerek.Peki neden anlaşılmak ister ki?Senin en büyük idealin nedir peki?Yok sanırlar sende aslında ama ne çok yanılırlar.Kendileriyle karıştırırlar.Hayır hayır...Karıştırmak istemezler ya da, çok yükseklere çıkmak isterler.Hep daha çok.Onlardan dünyada çok.Ama erişemedikleri en büyük istek sende varken ve bunu izlemek önlerindeki seçenek olarak dururken neden bu kadar almak isterler senin yaşamını elinden?İnsanların ''ego'' larını taşıdıkları parmak uçları o bedeni taşımaktan bir gün elbet yorulur.Dökülecek beyaz tüyleride yok ne yazık onlara.O an farkederler mi?''Ben''olanın doğadan geldiğini.Saf,temiz.
Anlarlar mı aradaki farkı?
Doğalın ve doğumun bizi ne kadar değerli kıldığını.
Ne dersin Martı?

TİYATRODAKİ KARANLIK

2011-01-25T21:00:00.010+02:00

Karanlıkta bir ses gelir birine. İmgele.
Karanlıkta sırtüstü yatan kişiye.

''İlk kez büyük bir olasılıkla ana rahmine düşmüş olduğun odada gördün ışığı. Büyük cumbalı pencere batıya dağlara bakardı. Daha çok batıya. Çünkü cumbalı olduğundan biraz kuzeye biraz da güneye bakıyordu. Zorunlu olarak. Biraz güneye, yine dağlara ve biraz da kuzeye, eteklere ve düzlüğe. Ebe Dr.Hadden midir, Hoddon mudur, işte onun ta kendisiydi. Salkım saçak kır bıyıklar ve ikircikli bir ifade. Hafta sonu tatili olduğundan baban kahvaltıdan hemen sonra yanına bir matarayla en sevdiği yumurtalı sandiviçlerden bir paket alıp dağlarda gezinmek üzere evden ayrılmıştı. Olağandışı bir şey yoktu bunda. Ancak o belirli sabah onu harekete geçiren tek etken yürüyüş değil ve doğa sevgisi değildi. Bunun yanı sıra doğum sancılarından ve doğum olayının genel tatsızlığından uzak durma dürtüsü ayak altından çekilmeye yöneltmişti onu. Öğle vakti aşılan ilk doruğun üstündeki iri bir kayanın kuytusundan denizi izleyerek keyifle yediği sandviçler bundandır. Katırtırnaklarıyla süpürge otları arasında yol alırken, bunun öncesinde ve sonrasında aklından geçenleri tahmin edebilirsin. Gün batımında geri döndüğünde arka kapıda hizmetçiden doğum sancılarının olanca şiddetiyle sürdüğünü öğrendi dehşet içinde. Tam on saat önce, o daha evden çıkmadan başlamış olmalarına karşın. Hemen kendini yirmi metre kadar ötede bulunan ve DeDion Bouton’unu barındıran arabalığa attı. Kapıları ardından kapattı ve sürücü koltuğuna çıktı. Orada karanlıkta ne düşüneceğini bilemeden otururken düşündüklerini tahmin edebilirsin. Sızlayan ayaklarına ve bitkinliğine karşın az kalsın körpe ay ışığında kendini yeniden kırlara vuracaktı ki hizmetçi koşarak geldi ve sonunda herşeyin bittiğini haber verdi. Bitti!''

bugüne kadar,

hep denedin,
hep yenildin.
olsun,
bir daha dene,
bir daha yenil; ama
daha güzel yenil.

/BECKETT'E SAYGILAR./

sende farkında mısın bir dünyanın olmadığının?

2011-01-21T13:31:00.006+02:00

Bir sabah yorganı başımdan aşağıya doğru çektiğimde, güneşin ne kadar etkileyici bir parlaklığa sahip olduğunu görmem ve benim yatağın içindeki karanlıktan çıkmak hiç istemiyişim beni korkutmuştu.Sadece bir kolum o güneşe el sallayabildi sabit bedenimden.Pek bir işe yaramadı, çünkü uyanmamaya kararlıydı düşüncelerim.Pek bir işe yaramadı, çoktan saat gece yarısına yanaşmıştı.Sonuç olarak evet, bir işe yaramadı bunca zamandır yaptıklarım dedim hep.Ama önemli noktayı kaçırıyordum.Herhangi biri için veya herhangi bir topluluk için bunu yapmanın ne anlamı var ki?Kendinizi geliştirmek ne kadar ilerlediğinizi görebilmek o koca 100 kişilik salonda tek başınıza varlığınızı görebilmek ve kendi alkışınızı yapabilmek.İki ele sahibim, bunu başarabilirim zaten değil mi?Ya da ne gerek var ki?Ne için yaşıyorsun?Bu işi seviyorum.O kadar basit işte cevabı.Zaten 100 kişilik değer olabilseydi boş koltuklar olarak anılmayacaklardı onlar ve birçok değerli karakter onları doldurmuş olacaktı çoktan.Ama insanoğlu hep hata yapar.Her zaman yapabilir hatta hayatı hep hatalardan bile oluşabilir.Unutulmaması gereken altı çizili bir bilgi ise:

İnsan tek başına hayal eder, tek başına acı çeker, tek başına ölür. (Henry Frederic Amiel)

Z.A.

apse

2011-01-15T12:01:00.003+02:00

Ruhumda bir apse.
Vücudumda bir apse.
İsteğim rahat bir döşek tek.
Bazen buldugumu sanıyorum bazen de kaybettigimi farkediyorum ya da hiç bulamayacağımı söyleyip duruyorum kendime ve
Hep aynı rüyaya uzanıyorum her gece.
Z.A.

2011-01-14T23:03:00.002+02:00

Herkes unutmak için yaşıyor, kimse hatırlamak için yaşamıyor.Ne acı.

BLACK SWAN

2011-01-05T04:04:00.022+02:00

Azim, hırsa dönüşmemeli.Hırsa dönüştüğü an da başarıcaklarınızın da önüne bir duvar örmüş oluyorsunuz.
''Black Swan''i izlemeden önce ne ile karşılaşabileceğimi tahmin ediyordum aslında.Filmi izlerken en çok beni çeken noktası bir sahne insanını konu alması ve Natalia Portman'ın tüm sahnelerde yer almasıydı diyebilirim.Filmin özetini ve uzun tartışmalarını, bazı gözden kaçırılan detayların aklımda oluşturduğu soru işaretlerini bir kenara bırakırsam eğer, iki sahnenin repliğine dikkat kesildim çok fazla.Bir sanatçı için yaratma sürecinin ne kadar sancılı olduğunu gösterdi bir kez daha bana.

Thomas: ''Dört yıldır her bir hareketi kusursuz yapana kadar vazgeçmediğine şahit oldum;ama bir kez olsun kendini kaybettiğini görmedim.''
Nina: ''Sadece kusursuz olmak istemiştim.''

Thomas: ''Ne olmak?''

Nina: ''Kusursuz olmak.''
Thomas:''Kusursuz olmak sadece kontrollü olmak demek değildir.Aynı zamanda kendi haline bırakabilmektir.Kendini şaşırt ki,izleyenleride şaşırtabilesin.''

''Ne yaptın sen?''
''Onu hissettim.''
''Ne?''
''Kusursuzdu.Kusursuzdum.''

365 gün 6 saat bir hayal

2011-01-03T03:27:00.013+02:00

''Yaşamak istediklerinizle, yaşadıklarınız arasındaki mesafedir hayalleriniz.''

İnternette okuduğum bir tanımdı 'hayal' için.Hayallerinizi gerçekleştirmek için sarfettiğiniz çaba ve süreç en verimli ve eğlenceli döneminiz olarak kazınacak yaşamınıza.Kendinizi tanımaya başlamış olacaksınız daha fazla;çünkü size hayatta sayabileceğiniz bütün yaşamsal ihtiyaçları unutturmuş olacak.Çok güçlü bir maneviyatı karşılayacak ve geçen zamanın her bir parçasını gözlerinizi kırpmadan hissediyor duruma geleceksiniz.İliklerinize kadar hayal.Bir uçtan diğer uca kadar hissetmek ya da sınırları aşmak;çünkü hayalinizde bunu yapabilmek çok olası.Her bir 365 gün 6 saat içindeki vazgeçilmeziniz,en gerçek değerliniz olarak kalacak hep.O yüzden hayalini bir an önce keşfet!

Z.A.

evire çevire kendini dövmek

2010-12-17T14:06:00.006+02:00

Farkındaydım kendimle başedebilmek uğruna çıktığım boş sahalar içinde.
Farkındaydım gördüklerim kadarının.
Görmediklerim ve daha görüceklerimi de varsaydığım alanda günler ilerledikçe batmaktayım.
Z.A.

2010-12-17T12:44:00.003+02:00

Öğrenilecek bir kural var:Yaşam siz değilsiniz.Yaşam sizin dışınızda.Dışarıda olduğuna göre de siz ona doğru gitmelisiniz.Bir insanın üzerine doğru gitmelisiniz, eğer geri kaçıyorsa bu onun sorunudur.Bilmeniz gereken en temel şey, yaşamın önünüzde olduğudur;ona doğru gidin.
Kendinizi önemli sanma gafleti içerisinde olabilirsiniz.Eğer öyleyse dünyanın size gelmesini bekleyen kayıp bir yaratıksınız demektir.Bir oyuncunun yaşamı, dünyanın kendisine gelmesini beklerse mahvolabilir.Kendinize dünyanın dışarıda olduğunu sizden gizli olmadığını kendinize onun üzerine atarak dünyada rahat olacağınızı telkin edin.Kanınıza kadar yara alacağınız bir alan seçtiniz.Ama acı yüzünden geri çekilmek ölüm demektir.
Aktörlük Sanatı

JETON

2010-12-10T03:21:00.006+02:00

Bazı şeylerden çok sıkıldım.Birtakım Şeyler.Takım takımdır bunlar ama birbirlerine bir noktada yapışırlar.İnsanlar istiyorlarsa ya da istemiyorlarsa iki seçenek var.Ben çok yoruldum.Anlamaya çabalıyordum ama artık anlamak için çabalar sarfedip kimsenin değişemeyeceğini farkettikten sonra bir kez daha çabalamanın anlamsız kendime de yararsız olduğunu kanıtlamış oldum.Bacaklarımın ve ayaklarımın bugün hareket etmekte zorlandığını hissettim metro merdivenlerine yürürken.Dur!Hareket edemiyorsun.Kasılıp olduğun yerde kalıyorsun!Almak istediğim jeton ne işe yarayacak ki?Eve mi gidiceksin ve neden yürüyeceksin her zaman yaptıkların ne katacak o koruduğun mükemmel ruh bünyene?ve ne işe yarayacak yazdığın bunca yazı ve evinde dinlediğin yalnız şarkı.Hatırlamak istemediklerin hareket etsende etmesende değişmediğinde, bütün bunlara hissizleştiğini sanarken aslında bozuk parayı attığın anda jetonunu sana veren bir makine kadar net hayat.Yatırdıkların karşılığında geçişleri açıyorlar kurallar içinde kuralları yaşatıyorlar.Bir makineden farksız bedenin.Hiç hesaba katamadıkları bozuk makineler kurallara karşı hareketsiz ve suskun birer seyirci.İzlerler turnikeden geçemeden sevdiklerine erişemeyenleri.Çabaların bir jeton kutusu kadar, hayatın ise turnikesiz sadece değersiz.

Z.A.

2010-11-28T02:32:00.002+02:00

'gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır.'

2010-11-18T14:53:00.003+02:00

Pişmanlık, eksikliğindir, boşluğunun içinde sürünmektir, pişmanlık yalnızlığı getirir, pişmanlığın olmadığı bir hayat kusursuz bir doğumdur.Özür dilerim kendimden.

2010-10-22T01:32:00.008+03:00

Bunca zamandır uyuyordum.Gizli saklı olan biten her şeye göz yumarak seyirci kalıyordum.Bunun yarattığı sancılar gittikçe adımlarımı durağanlaştırmaya başladığında bu tekrara son vermek gerektiğini anladım.Yapabildim mi?Kısmen başardım; ama başardığımı sandığımda bambaşka bir fiyaskoyla karşılaştım.

ESKİ BASKI

2010-09-11T22:23:00.005+03:00

Dün vardı o zaman.
Sakin sahil yeşilliğimde bulutların özgürlüğü kıskanılırdı.
İstanbul kanatlarımın altındaydı.
Her bir adım için yolları açık, her bir yüzü bana tanıdık
Eskiden gördüklerime dair şimdi imkansız dokunuşlar kaldı.
Durakladım bir süre caddelerinde
Dönüp sordum kendime, şehrime bu gürültü niye?
Bugünüm dünden ne kadar çalıntı geleceğime?
Bana sıcak bir aileyken en köhne sokakların bile
Şimdi her bir pencerende oluşan benzer yıkımlar.
Onarılması çabasız aynı zoraki binalar
Hep başka bir yüksekliğe karşılık yapıldı.
Geçmişe özlem duyan kaç kişi kaldı?
Kulelerin koridorlarında minik gölgeler koştururken
Parklarda oynayan küçükleri kaç kişi hatırladı?
Duvarlar, evler mahalle kokusuna tezatken,
Gökyüzü gölgelerle aynı renge boyanıp
Temelimden yükseldiğim kadar güneş bana uzak kaldı.
Mevsimler, sokaktan ayrı duvarlara kardeş yaşandı.
Bugün bana İstanbul kanatlarımın üstünde kalan bir yabancı
Gelecekse yüzlerimizi gülümsetebilecek
Bir hediye olarak kollarımıza aşılandı.

Zeynep A./2010 Şubat

Kasım 2010 Şiir Akademisi kitabında.

BODRUM BASAMAKLARI

2010-07-26T02:29:00.011+03:00

'Ey sularda uyuyan çekingen gülümseyen dalgacıklar neden biricik hayatımı yalnızca düşlerden bir hayat yaptım ben! '
Fernando Pessoa okuyorum sayfaları karıştırıyorum.Uyuyamıyorum.Şöyle demişim sayfaların birinde:
'...Buranın en sevdiğim yanı.Sessiz, sakinliği ve kendimle başbaşa kaldığım nokta.Her sorguyu sorularla yapabildiğim özgürleşme ve gerçeklerden de zaman zaman kaçabildiğim hayaller dünyası.Burası Bodrum.
Çocukluğum, yetişkinliğe geçiş evrelerim, yalnızlığım, gelecek kararlarım, mutsuzluğum, mutluluğum ve ailem.Onların sıcaklığı.'(Bodrum 2010)
Bir kağıt tabak lokma tatlısı ve karaincir iskelesinden tertemiz derinliğe yolculuğum.Yunan adalarına konuk sandalyem balkonda hiç yer beğenemez, kaçar gölgelere.Günbatımı pembeliği seyredişlerim çarşafın arasından ve öğle miskinliklerim.Birkaç renkli kalemimle resim defterimin yanında çantamı daha ağır yapan yüklü kasetlerimle 13 saatlik seyahatim.
Bodrum'un görünen ve düşünülen eğlence mekanı tabirinden çok farklı bir konumu vardır aslında.Çok uzaktır o yakıştırmalara.Gizli saklı köşelerde seversiniz o koyları, ahşap terasları.
O zamanlar kaset dinlerdim ben.Dinlediğim bir şarkıcının kasetinde belirtilen teşekkür sayfasındaki adresine çok beğendiğimi söylediğim bir mektup yazmıştım.Yaş sekiz, ilkokul 2 yıllarım ve teşekkür notu gelmişti beyaz evimize.Balkonda okumuştum kuzenim ve anneme seslice.Hafızalara kazınmış.Ben çocukken çok mutluydum.Hatırlamak lazım hep.Zaman zaman düşünmek gerek.O nedenle arada bakıyorum da kendime, yazdığım defterlerim hep ellerime kelepçe kenet.

Zeynep Aytekin

O

2010-06-23T14:34:00.003+03:00

Kulağıma bir hayal fısıldadı uyandım.
Sabah olunca oysa koltuklar tertemiz, izsiz hiç.
Ne hikayeler anlattı ne sözler söyledi.
Geçti bir bir rakamlar zaman doldu şimdi.
Bakındı etrafına bir değer duymak adına
Kalakaldım.
O yapayalnız şimdi.

Hatırlayamadığım, unuttuğum her hareketini
Çizgi çizgi deniyorum kağıtlara.
Sevinç ve acı, keskin, ince batıyor parmaklarıma.
Derinden zemine kulaklarımda çınlama şimdi.
Bir flaştan bakar ona patlamalarım.
Kalakaldım.
O yapayalnız şimdi.

Zeynep A. / 23.06.2010

2010-06-13T02:55:00.002+03:00

-Dünya ile derdin mi var?
-Evet.
Küçük dertler mızmızdır konuşur, büyük dertler durur köşede suskun.

2010-06-07T20:29:00.001+03:00

"Neden yazı yazdığımı mı soruyorsunuz bana? zevk mi alıyorum? değer mi? peki para kazandırır mı? öyleyse bir nedeni var mı?
yazıyorum çünkü
içimde susturamadığım
bir ses var..."
Slyvia Plath 1948

ZEHİR

2010-06-07T14:31:00.009+03:00

Renkli hata paketi evimin posta kutusunda.
Beyaz üzerine mavi bir kurmaca
Senden çıkardığım her kart bedenimi boyar.
Kurcaladıkça her bant daha da sarmaş dolaş bana seni sarar.
Benliğimdeki her ses geleceğime bir panzehir nitelik
Bu oyun tablası akıl karı değil.
Zarlarının tesadüf değil sayıları,
Altıların sadece hayatıma birer zehir.

Zeynep/07.06.2010

2010-06-07T04:44:00.000+03:00

The world has gone down when they saw thoughtless behaviour.Heaven is only in my minds.

2010-06-06T00:36:00.001+03:00

''All that we see or seem is but a dream within a dream.''

2010-06-05T23:22:00.000+03:00

Hayal saksafoncusu karanlık dalışını yaptı.Sessizlik yankısı odada dağınık.Kalanlar suskun.Çığlıklar çığ, çığlar ıslaktı.Bakışlar kör, var olan yok.Çarpıldı kutuların kapıları.
Melekler sakladı içinde özgür kılan onu; ama teker teker açılırken her bir kartonu kırık.Hükümsüz artık saatleri, tükenmez çünkü bu almaşık kurgu, vazgeçilemez.

2010-06-02T14:33:00.000+03:00

Giz kutuları yakında.

24

2010-06-02T03:38:00.000+03:00

Çok fazla dönüp durdum kundağımda
Sonra açıldım kış sabahı dünyaya
Göz kapaklarım yarım ellerim zor harekette
Güneş penceremde rüzgar ilk esmesinde
Dışarıdan bir haber uyudum günlerce
Seneler bedeni ve ruhu oluşturdu üstüste eklenince
İyi ki doğdun dendi adına
Beraberinde birkaç gözyaşı kalabalığı
Darbeli bir heyecan kitlesi teninde
Bu dünyanın ilk meyvesi denildi kulağıma sessizce
Çok yol katettik dediğimde kendi kendime
Hep geriye sardık ilerisinde
Pişmanlığın hayata getirdiği her büyük çalım için
İşkence sorgulara yattım.
Bir tadım yuvarlakta kendimi arayıp
Yokluğun varlığı getireceği sadece bir adım anladım.
Sorulardan habersiz cevapların içinde
Hiç olamayacak kadar yakınken maviye
Sonların arasında karanlıkla oynaştım.
Gözlerim kilitli yarınım kendimden saklı
Dudaklarım görmez gözlerim dokunmaz olarak
En uç köşeleri çizip dünyayı eskizlerde bıraktım.
Ve keşke yapsaydımı farkedip
Çok geç ki
Bedenimi dünyada bırakıp ruhumu cennete sattım.

Zeynep A./02.06.2010 03:40

2010-05-28T02:35:00.000+03:00

Sordum, sordular çok fazla sordurttular ama bıktı fazlalıklar.
Yontuldu teker teker kabuğundan sonrasını çok fazla düşünmedim ya da daha fazla düşündüklerimi bilmek istemedim.Soruyorum neredeyse her gece.Böyle mi yoksa aslında şöyle miydi..Hayır aslında davrandığım düşündüğüm değildi.
Sonuçlarımın sebebine varıyorum her seçkin çelmede.
Bu liste yeterli.

Zeynep A.

2010-05-27T19:31:00.001+03:00

Studio Oyuncuları Güncesi 1

2010-05-21T01:27:00.003+03:00

Patlayacak ama ne zaman bilmiyorum.Dün tiyatroda patladı sanırım.Orada yaşadığım deneyim gerçekti.Beni izleyen topluluğa benden bir parça verdim.Hiç kendimi frenlemeden ortaya çıkan durum bendim.Hayatta ne zaman patlayacak bu gerçeklik bilmiyorum ya da hayatta patlamayanlar orada patlıyorlar bir şekilde.Ya da bazen parça parça, kesik kesik çıkıyor günlerinde.

Gerçek dünya orası gibi ve mutluluk sadece bir sihir evreni.Birkaç duble rakı içmek gibi.Çok fazla sarhoş eder durur.Yürüyemezsin, saçmalarsın ve sırıtırsın.Dünya umrunda olmaz.Bir de ortaya karışık durumlar vardır.Ara sıra ilgin artar çevrene, bakar ve izlersin.Zaman zaman da dikkat edersin.Bir de kesin durumlar vardır.Hiçbir şey umrunda olmaz.Görmezsin bile.

Ama sonra oyuna katılmak zorundalığın kalkar ortadan, gerçekten katılmak istersin.Gözlerini açarsın ve gerçektesindir.
Doğmak gibi.

Zeynep A.

Tiradımdan bir bölüm:

'Güneşin parladığını ve bir karıncanın bile kendinden hoşnut bir biçimde yükünü taşıdığını göre göre, yaşama gücünü bir daha ele geçirmemek üzere yitirdiğini, paslandığını ve hayatını tükettiğini ve bir ruh güçsüzlüğüne kapılıp gırtlağına kadar iğrenç bir melankoliye gömüldüğünü kavramak.

Hayır!Hayır!

Bazılarının seni bir şarlatan saydıklarını, bazılarının sana acıdıklarını, bazılarının sana yardım eli uzattıklarını ve en kötüsü bazılarının sende yeni bir peygamber görüp senden onlara yeni bir din bildirmeni beklediklerini görmek.

Hayır!Hayır!'

...

Anton Çehov/ İvanov

2010-05-21T00:56:00.000+03:00

Yorgun ve suskun halinden kurtulmanın önemli altın kuralı bedeninde bir yerde çizili durmaktadır.
Sen kalkıp yürürsün sadece iki adım.
Yelkovanın ilerlemediği anlarda yüzünü kapayan ellerin baygın ve sıkılgan ve sessizdir çığlıkların.
Karmaşık ve kararsız hayat tanımlarında anlık ve tatlık zevklere hep sen uzak kalırsın.

Zeynep A.

Zaman İnsanlarda

2010-05-16T15:28:00.001+03:00

Hep böyle miydi? Hep yalnız mı?
Bir kentten aşağıya bakarken ya da düşünürken,
Susarken ya da konuşurken nadiren.
Yolculuklar uzun ve bazen kısa sana hitaben değişken.
Terket!
Bir araya gelen bir iki, kimbilir bazen süprizli üç dört için.
Acele et!
Yanında oturan sana dönen birkaç aralıklı gülümseme.
Keşfet!
Bir fotoğraf renginde bazen de bir sokak ambleminde,
Unutulduğunu sanarken avuçlarını tutan bir cümle.
Hisset!
Seslerinde, sahillerinde, merdivenlerinde
Seni izleyen bilmediğin, göremediğin bir darbe
Farket!
Hep böyle miydi? Hep yalnız mı?
Zaman sadece insanlarda saklı.

Zeynep A./ May 16

2010-05-06T22:37:00.000+03:00

Yuvarlandı kırmızı yerde
Ulaşacağı yeri bilircesine
Uçmaya hazırken tam
Dar gelen kabuğu
Kırıldı vakitsiz
Bu bir darmadağın süpriz!
Zeynep A.

BAZEN

2010-04-30T23:26:00.004+03:00

Bazen anlamıyorum 'bazen' leri
Çok fazla üzerime gelselerde,
Asla olmuyorlar 'her zaman'.
Şüpheyle titrek ilerisi.
İkisi çok uzak tutar birbirini.
Yaklaştıklarında kopar ipleri,
Varamazlar.
Çünkü fazla tehlikeli.
Her deneyişte daha da güçlenmez;
Çünkü daha da incelir elleri.
Koparırlar birbirlerini.
Zeynep A.

2010-04-13T20:04:00.001+03:00

2010-04-05T23:03:00.000+03:00

2010-04-05T01:48:00.001+03:00

Natalia Vodianova

2010-04-04T11:54:00.001+03:00

http://www.iksv.org/tiyatro/program.asp

Oyunculuk

2010-04-04T11:33:00.000+03:00

Studio Oyuncuları grubunda çalışmalara devam ediyoruz.O kadar farklı evrelerden geçiyorum ki çok ilginç bir durumla karşılaştım geçen gün.Tiyatronun gerçekten kişiliğinizi bütün insanlar içinde aniden yansıtabileceğini gerçekten tecrübe etmiş oldum.Sanki bir sapanla vurulmuşa döndüm.Derslerde yaptıklarımızı zaman zaman burada paylaşacağım.Sahne harika bir yer.Sanırım cennetimi buldum.Çok uzun zaman önce bulmuştum belki; ama artık içinde dolaşabiliyorum.

2010-03-11T03:41:00.002+02:00

'Herkes yaşamın asıl anlamının bir planı izlemek olduğuna inanıyor.Bu planın kendi planları mı olduğunu yoksa bir başkası için mi yapıldığını asla sorgulamıyorlar.Deneyimler, anılar, diğer insanların fikirlerini ve daha birçok şeyi topluyorlar ve belki de başa çıkabileceklerinden çok daha fazla oluyor.Ve işte bu nedenle hayallerini unutuyorlar.' (Zahir' den)

2010-03-11T01:35:00.000+02:00

Kimsenin benden haberi yok, benimde kimseden.Uzakları özledim.
Gelecek için ucu açık bir liste yaptım hayalimde.Bunları yapmak istiyorum.Hayal ettiğim dünya da işte bunlar var ve malzemelerim de bunlar diyebildim.Peki ya gelecek ne kadar zaman da gelecek?Hiç düşündün mü?Aslında hep hayalinizde olan o kararlar için bekliyorsunuz; ama bekledikçe sadece uzaklaşıyor sizden.Haberiniz olmuyor. Bazen hayallerimiz işte aynı zamanda en büyük korkularımız olabiliyor.Bir sahil kenarına kendimi çekip müziğimi dinlemek istiyorum.
Fleet Foxes/ Mykonos

http://fizy.com/s/103qd9

2010-03-09T13:11:00.001+02:00

2010-02-25T12:14:00.000+02:00

O samimiyeti, o içten konuşmaları çok özledim.
O kadar çok ki.
Çok kelimesi anlamlı geldi bu sabah çok.

2010-02-23T02:33:00.000+02:00

Çok derinimde bu gece.Yetmiyor, çıkardığım kadarıyla kalıyor ama içeride en büyük arzular, kabuslarıyla yüzleşiyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum.Yetişemiyorum bana.

2010-02-23T02:06:00.000+02:00

'Biz bir nesneye bakarken, göz ona dokunur ve henüz o nesneyi görmemişken bile, ona çoktan dokunmuşuzdur.'
Maurice Merleau

Şubat ayında katıldığım bir workshop Kayıtdışı.Bu sene üçüncüsü düzenlendi.Bu dönemin teması 'dokunmak'tı.Kendi deyimleriyle bu etkinliği 'Kayıtdışı yeni serüveninde ilgisini, mevcudiyetimizi her yönden saran ve aynı zamanda deneyimin ta kendisi olan dokunmaya yöneltiyor.'diye açıkladılar.Mimarlıkla birlikte çok geniş bir alana yayılıyordu.Ben ilk kez katılmış oldum.Farklılık duygusunu tatmak açısından yararlı oldu ve hala grup çalışmalarının eğlenceli, bunun yanında eğitici olabildiğini de bana göstermiş oldu böylece.Yıldız Teknik Üniversitesi Beşiktaş Kampüsü'nde konakladık bir hafta boyunca.Herkes atölye seçmişti kendisine.Dün-Bugün-Yarın atölyesinde bulundum bende.Başka atölyelere dokunmayı da ihmal etmedim bu nedenle az lafta işitmedim.:)Masalların içinden çıkacağımız düşüncesi beni heyecanlandırdığından bu atölyede bulunmak istemiştim.
Fotoğraf gezileri düzenledik.Dünümüzü, geleceğimizin nereye gideceğini, gelişen ve yıkılan dünyamızı bir kadeh şarap eşliğinde tartıştık, sorguladık.Çalıştık en azından.Denedik ve emek verdik.Duyarlı insanlar çoğunluktaydı.Kısacası bana kattığı şeyler fazlaydı.Teşekkürlerimi sunarım buradan hepsine.Dünüm bugünüm yarınım adındaki workshop atölye konum için yazdığım bir şiir bu da.İstanbul'um adına aslında.

ESKİ BASKI

Dün vardı o zaman.
Sakin sahil yeşilliğimde bulutların özgürlüğü kıskanılırdı.
İstanbul kanatlarımın altındaydı.
Her bir adım için yolları açık, her bir yüzü bana tanıdık
Eskiden gördüklerime dair şimdi imkansız dokunuşlar kaldı.
Durakladım bir süre caddelerinde
Dönüp sordum kendime, şehrime bu gürültü niye?
Bugünüm dünden ne kadar çalıntı geleceğime?
Bana sıcak bir aileyken en köhne sokakların bile
Şimdi her bir pencerende oluşan benzer yıkımlar.
Onarılması çabasız aynı zoraki binalar
Hep başka bir yüksekliğe karşılık yapıldı.
Geçmişe özlem duyan kaç kişi kaldı?
Kulelerin koridorlarında minik gölgeler koştururken
Parklarda oynayan küçükleri kaç kişi hatırladı?
Duvarlar, evler mahalle kokusuna tezatken,
Gökyüzü gölgelerle aynı renge boyanıp
Temelimden yükseldiğim kadar güneş bana uzak kaldı.
Mevsimler, sokaktan ayrı duvarlara kardeş yaşandı.
Bugün bana İstanbul kanatlarımın üstünde kalan bir yabancı
Gelecekse yüzlerimizi gülümsetebilecek
Bir hediye olarak kollarımıza aşılandı.

Zeynep A. / 13.02.2010 02:30

2010-02-02T02:15:00.001+02:00

Bedenimi dünyada bırakıp, ruhumu cennete sattım.
02.02.2010 02:15

GECE

2010-01-28T23:49:00.001+02:00

En büyük hayallerim
En derin kuyulara düşerken
Bağırmaca,kırılma,yaralar kabuslarımda
Şarkılarda bulduğum her anlam
Daha da batırırken karanlığa
Kırmızı ışıklarda kalmışken hislerim
Işıldayan caddelerinde
Renksiz kalır bedenim.
Bir çıkmaz sokak ambleminden ibaret
Şimdi sessizim.
Hep bir an geç kalırken umutlaraysa
Zincirleme kazalar oluşmuş ardımda
Geceleri sokakların kör ayak izlerini
Gözyaşlarım temizlerken ben
Oturmuşum bir banka
İzlerken etraflıcaSensiz biter gecem.Zeynep A. /2007

2010-01-28T22:34:00.000+02:00

Uzun zamandır defterlerle haşır neşirim.Ortaokuldaki Türkçe öğretmenimizin bir şiir defteriniz olsun demesiyle başladı her şey ilk önce.Yazmayı deniyim diye düşünmedim hiç.Sorguladığım, düşündüğüm kavramlar üzerine ne hissediyorsam yazmaya başladım.Sonunda bunu yapmayı düşündüm.Ne olur sonrası bilinmez.Ama yazmaya devam edeceğim; çünkü o, beni bırakmayan tek gerçeğim.

SUSTUM

2010-01-25T13:18:00.001+02:00

Bugün bulunduğum sokakları terkettim.
Tüm benliğimi sırt çantama koydum, yürümeye başladım.
Sokakta bana eşlik eden hatıralarım gölge gölge
Hiç telafisi yok geçmişin omzuma yaslandı bir de arsızca.
Uzun zamandır bu dünya şaşırtamadı beni.
Sevgimiz tükendi, intikamda bitti, vedalaşalım hadi!
Ben zaten bugün kendimi de tükettim ki
Gözyaşları yok bu sefer utançta yok.
Teselli klavuzlarına da ihtiyacım kalmayarak,
Kışkırtıcı bir gitme isteği var sadece
Kurtar diye yalvaran bir seste yok artık sahnede
Perde kapansın diyeceğim ama aslında oyun hiç başlamadı.
Koridorlar sessiz, insanlardan yitik
Gölgeler sadece binalara ait!
İnandığım her cümle dağıldı.
Şimdi kelimeler tek başlarına afalladı.
İstenilen cümlelere aslında hiç ulaşılmadı.
Bana ilettiği tek mesaj yalnızlık temalı.
Duymak, görmekten yoksun bırakılarak
Uyandığımda yaptığım tek hareket
Dünyaya kulaklarımı tıkamaktı.

Zeynep A. /2008